Rozwój

Do tej olimpiady człowiek przygotowuje się od momentu przyjścia na świat i poprzez proces rozwojowo – poznawczy i integracyjno – zmysłowy, logiczno – pamięciowy zbiera informacje, przetwarza je, korzysta z nich. W tym procesie powoli rodzi się „dojrzałość szkolna”, czyli czas, w którym dziecko jest przygotowane do podjęcia nauki w szkole. Żeby nastąpiła dojrzałość szkolna – dziecko musi mieć zintegrowane wszystkie systemy zmysłowe, co w sposób naturalny następuje od 5-go do 9-go roku życia. Trzeba więc wspomagać proces integracji zmysłowej u młodego człowieka, aby w wieku 6-ciu lat bez względu na indywidualne preferencje integracji zmysłowej, był w pełni przygotowany do nauki i mógł odnosić sukcesy, aby nauka była przyjemnością. Czytaj dalej

Aktywizacja i włączanie rodziców w pracę wychowawczo-terapeutyczną z dzieckiem jako standard pracy w Instytucie Plusik–Minusik

  1. Specyfika współczesnego rodzicielstwa 

Obecnie funkcjonujemy w realiach społeczeństwa informacyjnego i konsumpcji, gdzie dostęp do wiedzy i wielu usług został możliwie najpełniej zautomatyzowany i jest niemal natychmiastowy, a obowiązującą naczelną zasadą jest odczuwanie satysfakcji i przyjemności. W realiach tych funkcjonuje współczesna rodzina, która aktualnie podlega licznym przemianom, „wymuszonym” przez postępujące zmiany społeczne dokonujące się m.in. w gospodarce, na rynku pracy, w sferze edukacji, obyczajów, norm społecznych ale i indywidualnych wyborów każdego człowieka. Wszystko to wprost przekłada się na funkcjonowanie członków rodziny, w szczególności na prezentowane przez rodziców postawy względem dzieci, wyznawane przez nich wartości czy stosowane praktyki wychowawcze, zaś postępująca indywidualizacja członków rodziny z jednej strony wspiera czy umożliwia ich samorealizację życiową, z drugiej jednak potęguje zjawisko przedkładania własnych, jednostkowych ambicji i dążeń nad potrzeby czy prawa innych (zwłaszcza najmłodszych członków wspólnoty rodzinnej)[1]. Takie tendencje są obserwowane na polu stosowanych przez rodziców praktyk wychowawczych. Czytaj dalej

Impreza w Plusiku

Na zakończenie roku szkolnego jeden z chłopców zrobił nam niezwykły koncert, który przerodził się prawie w Plusikową dyskotekę. Wrażenia niezapomniane.

Przepraszamy za mało ostre zdjęcia, ale dynamika dzieci i naszych Pań nie dały szansy aparatowi. 20160623_160113

Dziecko i terapeuta

Dziecko jest podmiotem terapeutycznych działań wspierania rozwoju i jest to truizm, ale jakże często o tym zapominamy.

Zgodnie z zasadą podmiotowości terapeuta musi uczynić wszystko aby jego działania wspierające były efektywne, przyniosły korzyść rozwojową dziecku, uwolniły go od trudności, które napotyka w środowisku szkolnym i społecznym. Żadna znana metoda terapii pedagogicznej nie spełnia potrzeb wszystkich uczniów, dlatego korzystanie w pracy z jednej opracowanej naukowo metody nie przynosi na ogół pożądanych efektów. Jest to oczywiste biorąc pod uwagę fakt, że każde dziecko rozwija się w swoim własnym tempie i ma różne potrzeby i problemy, które w ten rozwój harmonijny im utrudniają.

Dziecko potrzebuje na każdym etapie swojego rozwoju różnych bodźców, form i środków edukacyjnych dostosowanych do swoich potrzeb problemów oraz wieku. Wspomaganie efektywne to takie, które traktuje dziecko jako całości jako podmiot. Wspomaganie rozwoju powinno mieć uporządkowany charakter. Przyczyna problemu musi być dokładnie zdiagnozowana, a system ćwiczeń wspomagających opracowany w taki sposób, aby oddziaływał właśnie bezpośrednio na tą przyczynę. Czytaj dalej

Trzy kroki Treningu Globalnego

Trzy kroki – Trening Globalny – prezentacja w pliku PDF

Zachowanie dzieci, a sensoryka, czyli „Dlaczego moje dziecko tak się zachowuje…?”

Dziecko czerpie wzorce z „przewodnika”, którym najczęściej jest nauczyciel, rodzic. To Ich słowa, wzorce stają się schematem działania, wyglądu i zachowania dziecka w różnych sytuacjach. Jest to naturalny wzorzec nauki funkcjonalnego czerpania i przetwarzania wiedzy i doświadczeń i dostosowywanie ich do siebie na danym etapie rozwoju.

Określone zachowanie dziecka wiąże się z poszukiwaniem poczucia bezpieczeństwa w warunkach rozwojowych, w których my się znajdujemy. Ono nie rozumie, dlaczego boi się czegoś, czemu coś sprawia mu kłopot i tym samym wywołuje dyskomfort. Poszukuje właściwej drogi, która będzie stanowiła rozwiązanie problemu.

Niekiedy u dzieci obserwujemy nieadekwatne zachowanie w odniesieniu do konkretnej sytuacji. Jest to wynikiem wygórowanych reakcji na bodźce. Jeżeli koncentrujemy się na tego typu negatywnych zachowaniach, wówczas jesteśmy skazani na niepowodzenie, ponieważ one wynikają z warunków, które dają naturalny rozwój.

Czytaj dalej